Tim Burton babamızın güncel piyasayı kasıp kavuran bazı yönetmenler gibi 8-9 yıla ihtiyaç duymadan döktürdüğü son filmi “Alice In Wonderland”. Her ne kadar, çok bilinen hikaye ve masallara karşı biraz ön yargılı yaklaşsak  ya da çocuk işi gibi görünen filmlere mesafeli davransak ta, bazen bazı filmleri es geçemeyiz. Tabi bu her uyarlamanın mutlaka iyi olacağı anlamına gelmiyor. Ama söz konusu olan yönetmen Tim Burton gibi bir deha ve oyuncular Johnny Depp ve Helena Bonham Carter gibi üstatlar ise durum tam da söylediğimize varır.

Mia Wasikowska, Alice rolünde gayet başarılı bir oyun çıkarmış olsa da, Johnny Depp ve Helena Bonham Carter gibi süpernovaların yanında ancak parlak bir projektör kadar ışık verebilmiş. Ama yine de bu onun iyi olmadığı anlamına gelmiyor asla.. “Fight Club – Dövüş Kulübü” ile hepimizi sarsan aktris Helena Bonham Carter bu filmde de kötü kırmızı kraliçe rolünde; büyük usta Tim Burton’ın amiral gemisi Johnny Depp ise sarayın şapkacısı rolünde seyirciye sağlam bir deneyim yaşatıyor.

Film sizi en başından sonuna kadar tutup sürüklüyor. Sıkılmadan seyrettiriyor kendini. Gayet başarılı hazırlanmış efektler, iyi canlandırılmış karakterlerle buluşuyor. Filmin bazı noktaları orijinal metnin azizliğine uğrasa da senaryo başarılı sayılabilir. Zira en nihayetinde masal, aslında yine çocuklar için yazılmış. Bunun da bilincinde kalmak gerek. Ama yine belirtmeliyim, mesela “Avatar” da daha basit ve daha amatör kısımlar vardı. Yani beklentinizi çok ta düşürmeyin.

Danny Elfman’ın alışılmış usta işi müziğiyle hayat verdiği filmde eğer yine,  yeniden Johnny Depp’e aşık olmak isterseniz benim gibi;  sanat katillerinin yaptıklarını umursamayıp filmin Türkçe seslendirme olduğunu farketmeden, kapın üç boyut gözlüklerini, ilk yetiştiğiniz seansa dalın derim. İyi seyirler..